جمعه, ارديبهشت 06, 1398
     


درباره ی آهار
تاریخ: 1389/11/22 نظرات: 0 نظر نمایش: 4025 مرتبه تعداد امتیاز: 100   (Article Rating)
گیاهان آهار

گیاهان آهار

 

کوه های سر به فلک کشیده البرز همواره دارای گونه های گیاهی بسیار بوده ،از آنجایی که این منطقه از کشور عزیزمان دارای آب و هوای کوهستانی است ،به صورتی که در زمستان پوشیده از برف است و در پاییز و بهار شاهد بارش نعمت های الهی است در پس این بارش ها سبزی و خرمی بهار را شاهد هستیم و هم چنین رویش گیاهانی که منبع غنی و با خواص دارویی بسیار که در این منطقه می رویند .
مردم روستای آهار با شناختی که از گیاهان دارند در فصل بهار اقدام به چیدن و سپس مصرف این گیاهان می کنند .در اینجا خواص برخی از گیاهانی که در رشته کوه های البرز به خصوص در کوه های آهار میروید آشنا می شویم.
 
والک
                                                                                                                          
والک کوهی نوعی سبزی وحشی و خودرو است که در رشته کوه البرز و فقط در فصل بهار می‌روید و سرشار از کلسیم و انواع ویتامین های نافع بدن است. والک را در فصل بهار می‌چینند . برای فصول دیگر به دو روش فریز  کردن و یا خشک کردن نگهداری می‌کنند. در صورتی که بخواهید سبزی والک را خشک کنید، حتماً باید به روش سایه خشک عمل کنید.
والك برای تصفیه خون بسیار مفید است و در ناراحتی‌های هاضمه كمك می‌كند و خواص پیاز آن تا حدود زیادی شبیه سیر است و همان‌طور در كاهش فشار خون و رفع تصلب‌ شریانها نافع است.
والك در موارد تصلب شرایین،اسهال،اتساع روده‌ای،آنفلوانزا،برونشیت،بیماری اسهال خونی از نوع آمیبی و سیاه سرفه به كار می رود.
والك با انبساط ملایم عروق خونی سبب كاهش فشار خون می‌شود.مصرف گیاه والك باعث كاهش قند و پیشگیری از افزایش فشار خون در مبتلایان به دیابت می‌شود.
 
آویشن
                                                                                         
در زبان انگليسي آويشن تحت عنوان Thymus Valgaris تلفظ مي‌شود كه تيموس يك لغت يوناني و به معناي شجاع است. در يونان باستان زنان اين گياه را به لباس شوهرانشان كه عازم جنگ بودند مي‌دوختند زيرا آنها معتقد بودند كه آويشن سبب شجاعت و در نتيجه پيروزي همسرانشان در جنگ مي‌شود.
آويشن يكي از قديمي‌ترين گياهان دارويي است به طوري كه مصريان و يونانيان باستان از آويشن براي درمان بيماري‌هاي خود استفاده مي‌كرده‌اند. در كتب مذهبي از آويشن به عنوان گياه مورد علاقه حضرت موسي(ع) ياد شده است.
آويشن گياهي است از خانواده نعناعيان و گياه بومي نواحي شرقي مديترانه است. اين گياه چند ساله به صورت بوته‌هاي متراكم و پرشاخه رشد مي‌كند. قسمت‌هاي دارويي آن، سرشاخه‌هاي آن و برگهاي خشك شده آن است.
 
خواص دارویی آویشن :
 
-آويشن به عنوان گياهي ضدعفوني كننده شناخته‌ شده است. محلول شستشوي دهان كه حاوي آويشن باشد در درمان عفونت لثه موثر است و به همين دليل براي تهيه برخي از دهانشويه‌ها، خمير دندان‌ها نيز به كار مي‌رود.
-آويشن در درمان بيماري مجاري تنفس فوقاني از قبيل برونشيت و آسم تاثيرات مفيدي دارد و براي معالجه سرفه و گلودرد استفاده مي‌شود.
-آويشن داروي سنتي دردهاي معده و روده است. جوشانده اين گياه در درمان پيچش روده و اسهال موثر است و براي دفع انگلهاي روده، در گذشته از آويشن استفاده مي‌كرده‌اند.
-آويشن داراي اثرات ضدقارچي و ضدباكتريايي قوي است و اين خاصيت به دليل وجود تيمول و كارواكرول در اسانس اين گياه است و اين اسانس داراي اثرات ضداسپاسم، ضد سرفه و خلط‌آور است.
-شستن سر با محلول رقيق اسانس آويشن سبب افزايش جريان خون در پوست سر و قوي شدن غده‌هاي مو و در نتيجه جلوگيري از ريزش مو مي‌شود.
. -استفاده از اسانس آويشن براي مبتلايان به دردهاي عضلاني، مفصلي و روماتيسمي مفيد است
-آويشن عامل تصفيه‌كننده خوبي بوده و در درمان بيخوابي است.
 -آويشن ضدتشنج و ضد صرع و ضد نفخ بوده و براي تقويت بينايي و معده هم مفيد است.
-در خوردن آويشن نبايد زياده‌روي كرد زيرا باعث بروز آلبومين در ادرار مي‌شود. همچنين مصرف آن براي زنان حامله و باردار توصيه نمي‌شود.
 
خواص دارويي زرشك :
 
زرشك درختچه اي است كه علاوه بر ميوه آن از پوست و ريشه آن هم براي درمان برخي بيماري ها استفاده مي شود.
زرشك فوايد بسيار زيادي دارد و مي توان آن را همراه ژله يا به صورت پخته با ميوه هاي ديگر مصرف كرد.
مصرف آن در درمان تب، اسهال و اسهال خوني مؤثر است. از آب زرشك تازه به عنوان دهانشويه براي استحكام لثه ها استفاده مي شود.پوست و ريشه آن تلخ مزه است و در دفع صفرا و ناراحتي هاي كبدي مؤثر است. زرشك ملين و مسهل بوده و به هضم غذا كمك كرده و سوء هاضمه را برطرف مي كند و براي بيماري فشار خون نيز مفيد است.
زرشك در درمان ورم مفاصل و ناراحتي هاي رماتيسمي تاثير دارد و باعث كاهش ضربان قلب، تنگي نفس و تحريك حركت روده اي و نلراحتي برونشيتي است.
زرشك باكتري هاي سطح پوست را از بين برده و به درمان زخمها، كوفتگي ها، سوختگي ها، انواع جوشها و آكنه و خارش كمك مي كند (البته به ياد داشته باشيد كه در دوران بارداري از مصرف زياد آن خودداري كنيد.)
 
ازگیل
 
 
 
ازگیل، درختچه اى است از تیره گل سرخیان که خاردار است و به حالت وحشى در جنگل هاى اروپاى مرکزى و نواحى معتدل آسیا مى روید. ازگیل نیز در تمام جنگل هاى شمال ایران و همه ارتفاعات سواحل دریا و در دامنه هاى البرز، دره کرج و ... به طور خودرو عمل مى آید و با نام محلى هر منطقه شناخته مى شود. تکثیر آن غالبا از طریق پیوند روى درختان دیگر از جمله پیوند روى پایه زالزالک ولیک صورت مى گیرد. گاهى هم روى پایه گلابى و به ندرت روى پایه بِه پدید مى آید و نوع پیوند، شکمى است که در تابستان انجام مى شود.
ازگیل رسیده داراى لعاب نباتى فراوان و تانن بوده و از قند گلوکز، فروکتوز، سوربیتول و بعضى اسیدها و همچنین سلولز و گروه ویتامین هاى «ب» و «ث»، املاح معدنى و کمى پروتئین برخوردار مى باشد.
ازگیل در اواخر پاییز و اوایل زمستان مى رسد. گل هاى درخت آن سفید و میوه اش شبیه زالزالک است با این تفاوت که میوه ازگیل درشت تر و قهوه اى رنگ و طعمش شیرین و کمى گس است. هسته آن را مى کارند و درخت ازگیل را به درخت به و گلابى هم پیوند مى زنند.
بخش هاى مورد استفاده درخت ازگیل برگ و میوه آن است.
 
خواص ازگیل :
 
ازگیل سرشار از ویتامین هاى «ب» و «ث»، قند، تانن، سلولز و اسید سیتریک مى باشد.
ازگیل داراى مقدار زیادى «هیدرات کربن» است که مولد انرژى است.
ازگیل از ماده اى به نام «تانن» برخوردار است که بهترین دارو براى درمان عفونت هاى روده بزرگ شمرده مى شود.
ازگیل در تقویت خون بدن مؤثر است.
5ـ ویتامین «ب» ازگیل، اعصاب را تقویت مى کند و از نظر تغذیه اهمیت دارد.
ازگیل را به صورت خام به عنوان میوه اى لذیذ، مطبوع و تقویت کننده مصرف مى کنند و از آن شربت و کنسرو ازگیل تهیه مى نمایند.
7ـ مصرف ازگیل خام یا کنسرو ازگیل در معالجه اسهال ساده اثر قطعى دارد.
8ـ خوردن ازگیل خام و (خصوصا نارس که تانن بیشترى دارد) در معالجه خونریزى هاى داخلى مانند بواسیر، خونریزى رحمى و غیره تأثیر شفابخش دارد.
ازگیل در معالجه ورم روده به کار مى رود؛ بدین منظور باید 230 گرم ازگیل را پس از جدا کردن پوست و دانه، در کمى شیر حل نموده و مصرف کرد.
10ـ در معالجه زخم دهان و تورم مخاط گلو مؤثر است؛ بدین منظور باید 50 گرم از برگ درخت ازگیل را در یک لیتر آب بجوشانند و با کمى از آن در شبانه روز چند مرتبه دهان را بشویند و مضمضه کنند.
11ـ ازگیل، قبض کننده روده هاست.
12ـ ازگیل ادرارآور است.
13ـ ازگیل کار روده ها را تنظیم مى کند.
14ـ ازگیل داراى اسید مالیک، تانن، اسید سیتریک و اسید تارتاریک بوده و از نظر غذایى شبیه بِه است.
15ـ ازگیل میوه اى بسیار مقوى است زیرا قدرت اسموزى خون را مى افزاید.
16ـ ازگیل به سبب داشتن املاح سیتریک، رمالیک و تارتاریک، ترشى خون را مى زداید.
17ـ ازگیل عوامل معدى را مرتب مى کند و براى اسهال بسیار مفید است.
18ـ میوه تازه و رسیده ازگیل یا کنسرو آن براى درمان اختلال قاعدگى خانم ها کاملاً مفید است.
19ـ جوشانده نیم گرم برگ ازگیل، سالک را درمان مى کند.
20ـ جوشانده برگ ازگیل به صورت بالا، پوست هاى ظریف را تقویت مى کند و معالج برفک است.
21ـ غرغره کردن با جوشانده برگ ازگیل، آبسه هاى دهان و گلو را درمان مى کند.
22ـ اگر هر روز سه بار با جوشانده برگ ازگیل غرغره شود، آنژین را معالجه مى نماید.
گفتنى است که ازگیل، واژه ترکى است و در گیلکى بدان «کنوس» گویند. میوه اى است قهوه اى رنگ و تقریبا به اندازه یک گردو که رسیده آن به صورت خام، میوه اى لذیذ، مطبوع، مقوى و داراى طبیعت سرد و خشک مى باشد.
 
 
 
 با تشکر از خانم سمانه عظیم
 
 
 
منابع
 
www.fa.wikipedia.org
www.fa.parsiteb.com
www.persianv.com
www.hawzah.net
 
کد: 45
گروه: پزشكي سنتي
نویسنده خبر:
امتیاز بندی

در حال حاضر هیچ نظری ارسال نشده است
ارسال نظر:
تنها کاربران ثبت نام شده مجاز به ارسال نظر می باشند.
تبليغات
حريم كاربران  |  شرایط استفاده
كليه حقوق براي انجمن علمي فرهنگي آهار محفوظ است 1389